Köyün ortasında yalnız bir kuyu
hepimiz ondan içerdik suyu
Nerede armazın ağaç çatalın
İnsanların nerede nerede suyun

Yüzlerce büyük baş yüzlerce koyun
Tereddütsüz cömertçe verirdin suyun
Her şey parayla olup musluk gelince
Küstün mü bize çekildi suyun

Gece olur herkes uyur
Ama sen hala işlerdin
Armaz gıcırtısı insan sesleri
Ne oldu böyle sessizliğe büründün

Yazın kar gibi kışın ılıktın
Köy için tek kaynak Abu hayattın
Köyün kurulmasında büyük sebeptin
Kel Yusuf niceleri içti tanıktın

Başına üşüşür kızlar gelinler
Dolum alan ip çeken kınalı eller
Senin için Roma'dan kalmadır derler
Kim bilir kim eşti hangi nasırlı eller

Susuzlar sende kanardı
Çocuklar suyunla oynardı
Balarısı eşek arısı avlardı
Suyunda yıkanan kuşların vardı

Hal hatır sorma haber alma yeriydin
Kim askerde kim evlenmiş bilirdin
Köy büyük bir aile sende eviydin
Köylü köylüyü tanımaz olduk......

                                     Yazan:   ŞERİF ŞAHİN(2006)